เสียงของความเงียบ

มีบางเวลาที่เราอยากจะวิ่งเข้าหาความสงบ
อยากวิ่งเข้าหาความเงียบบ้าง

คงเป็นเพราะโลกทุกวันนี้ มันไม่เงียบไง มีแต่อะไรก็ไม่รู้เยอะแยะเต็มไปหมด

แต่รู้ไหม...โลกมันไม่ได้ทำอะไรเลย มันหมุนอยู่ดีๆของมัน
มนุษย์เราต่างหากล่ะ สรรหาความไม่เงียบกันเข้ามาเอง
แล้วอ้างว่า...มันเป็นเรื่องของการเข้าสังคม การรวมใจเป็นหมู่คณะ
แล้วเกิดอะไรขึ้น เมื่อถึงจุดอิ่มตัว ก็ตะเกียกตะกายวิ่งเข้าหาความสงบกันยกใหญ่

ทำตัวเองทั้งนั้น................


เมื่อยังมีโอกาส ก็อยากจะลองวิ่งเข้าหาที่ที่เขาว่ากันว่า ทำให้สงบดูบ้าง
ที่ที่ได้สัมผัสมาตั้งแต่เด็ก แต่เพิ่งมารู้ความหมายเมื่อ3ปีที่แล้วนี่เอง

มันก็เป็นเพียงสนามฝึกซ้อมดีๆนี่แหละ
ทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมและเป็นใจทั้งหมด ทั้งสถานที่และบรรยากาศ ส่วนผู้คนก็คงไม่ต่างกันหรอก
มันเป็นเพียงโลกของความฝันเพื่อให้เราเรียนรู้ตัวเอง อยู่กับตัวเอง(เขาว่าไว้อย่างนั้น)

เวลาใครพูดว่า ไปวัด ไปค่ายธรรมะ รู้สึกสงบอย่างนั้นอย่างนี้
ฉันไม่เคยเชือเลยสักนิด

ยิ่งอยู่กับตัวเองมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งเจอกับความไม่สงบมากเท่านั้น
ไหนจะความคิด ความฟุ้งซ่าน เพ้อเจ้อกับตัวเอง คิดนู่นคิดนี่
มันน่าจะเป็นสิ่งที่เขาจูงมาให้เจอมากกว่า มันไม่ได้สงบเร็วขนาดนั้นหรอก
คนที่สงบได้จริงๆก็มีเพียงพระพุทธเจ้ากับพระอรหันต์เท่านั้นแหละ
เราคงทำได้แค่เรียนรู้และอยู่กับมันให้ได้มากกว่า หรือแค่หยุดคิดได้เป็นพักๆ


ทันทีที่ถึงเวลานอน...หลอดไฟเริ่มหรี่แสงลงจนแสงสว่างนั้นกลายเป็นความมืด
ถ้าอยู่ในเมืองใหญ่ ไม่ว่าจะปิดไฟทุกดวงในบ้านแค่ไหน ก็ยังจะมีแสงให้เรามองเห็น
ซึ่งมันก็ไม่ต่างอะไรกับเปิดไฟ...

แต่ที่นี่ มืดมาก มันมืดจริงๆ
ยิ่งเบิกตากว้างเท่าไหร่ ยิ่งมองอะไรไม่เห็น ไม่เห็นอะไรเลย
ลองยกมือขึ้นมาดูใกล้ๆ ก็ยังมองไม่เห็นแม้แต่เงาเพราะเป็นคืนเดือนมืด
ก็เลยจำต้องค่อยๆปิดเปลือกตาลง
ทุกชีวิตที่อยู่ข้างๆหยุดความเคลื่นไหว ความเงียบเริ่มบังเกิดขึ้น
ยิ่งดึก ยิ่งเงียบ...แต่ทำไมยิ่งรู้สึกว่ามันมีอะไรดังก้องหูตลอดเวลา
เสียงนั้นมันดังมาก ดังยิ่งกว่าเปิดเพลงดังๆซะอีก
ดังจนน่าอึดอัด สิ่งเดียวที่ทำได้คือ...

นอนฟัง เสียงของความเงียบ นั้น

แล้วคิดได้ว่า นี่ต่างหากที่เขาต้องการให้เรามาหา
นั่งมอง นั่งฟังตัวเอง จะได้พ้นจากความอึดอัดน่ารำคาญที่เราเลี่ยงไม่ได้
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เงียบสงัดแค่ไหน ถ้าตัวเราเอง ใจของเราเองไม่เงียบ



เราก็หาที่ที่เงียบไม่ได้อยู่ดี