คนหนึ่งคน....คนคนหนึ่ง

ฉันเคยรู้สึกตะหงิดใจกับการเริ่มต้นความรักกับคนคนหนึ่ง

เขาเป็นคนหนึ่งคนที่หน้าตาดีและใครๆต่างให้ความสนใจ

รวมถึงตัวฉันเองที่ให้ความสนใจเขามากไม่แพ้กัน

แต่ความรู้สึกในตอนนั้น ฉันอาจคิดแค่เพียงว่า

อยากแอบชอบคนหนึ่งคน(ใครก็ได้)ได้นานๆสักที(เหมือนในการ์ตูน)

และ"เขา"ก็เป็นคนคนนั้น ที่ฉันเลือก

ที่รู้สึกตะหงิดๆ ก็เพราะว่ามันเป็นการเริ่มต้นที่ฉันไม่เคยเจอ

และรู้สึกว่า มันผิดแปลกตามขั้นตอนที่(หลายคนปลูกฝังว่า)ควรจะเป็น

ตามสเด็ปแล้ว ผู้ชายต้องเป็นฝ่ายเข้าหาและจีบผู้หญิงที่ตัวเองพอใจ

แต่ขั้นตอนของฉัน ฉันขอเป็นคนเริ่มต้นก่อนกับคนที่ฉันเองพอใจ

ไหนๆก็มีวลีที่ว่า"สวยเลือกได้"แล้ว มันก็ควรจะเป็นแบบนี้แหละ

ถึงจะเลือกได้ของจริง ฮ่าๆๆ

จะผิดตรงไหนกัน ถึงเราเริ่มก่อน

แต่ถ้าเค้าไม่พอใจเราเค้าก็คงไม่ตกลงปลงใจกับเราจนมาถึงทุกวันนี้

มีผู้หญิงอีกมากมายที่รอให้เค้าเข้าหา

แต่เรา...ก็เป็นผู้หญิงที่เค้าเลือกเหมือนกัน

นี่ก็คงเป็นอีกวิธีหนึ่งที่เพิ่มคุณค่าให้กับตัวเราเอง

ใครจะมีความเชื่อว่ายังไงก็ช่างเถอะ

อย่างน้อย ฉันก็ไม่อยากเล่นตัวอะไรพร่ำเพรื่อ

ไม่อยากจะใช้มารยาหญิงอย่างที่เขาทำๆกัน

ที่ก็ชอบเค้าแทบเป็นแทบตาย แต่ทำทีเป็นเฉยๆ

ไม่อยากเป็นแนวที่ว่า

"เหนือกว่าตอนเริ่มต้น แต่ต้องตกเป็นผู้ตามในตอนหลัง"

ลองนึกดูสิ ในตอนที่ผู้ชายเข้ามาจีบเรา

อยากได้เราเป็นเราเป็นแฟนแทบเป็นแทบตาย

เขาจะยอมทำทุกอย่างให้เราพอใจและรับรักเขา

ทำทุกอย่างที่คิดว่าเราจะชอบ แต่ถ้าตามมารยาหญิงสูตรต้นตำหรับ

ก็คงจะเล่นตัวและทำทีไม่สนใจ สงวนท่าทีไว้

แต่ลึกๆก็อยากจะตอบรับตั้งแต่วันแรกเลยด้วยซ้ำ

แต่พอเป็นแฟนจริงๆ เราเองต่างหากต้องทำทุกอย่างให้เขาพอใจ

เพื่อรักษาเขาไว้ไม่ให้ไปจากเรา ก็ไม่ต่างอะไรกับต้องยอมทุกอย่าง

ฉันว่าการเริ่มต้นของฉัน ถึงแม้มันจะตะหงิดๆผิดหลักสูตรอยู่บ้าง

แต่มันก็เป็นการที่เราเริ่มพร้อมๆกัน

เราอาจจะเป็นฝ่ายทุ่มเทให้กับเขาในช่วงแรก

แต่เราก็รู้สึกได้ว่า หลังจากนั้น เราไม่ได้ทุ่มอยู่ฝ่ายเดียว

แต่เราทุ่มเทร่วมกัน ให้กันและกัน

มันช่างรู้สึกดีจังเลย กับการที่เริ่มต้นก่อน

ความรู้สึกก็คงเหมือนกับผู้ชายที่ได้ผู้หญิงที่เราจีบนั่นแหละ

เขาก็จะคอยทำทุกอย่างเพื่อรักษาเราไว้

เราเอง....ก็จะทำทุกอย่างเพื่อรักษาเขาไว้เหมือนกัน

แต่เขาก็เป็นคนคนหนึ่ง ที่มีอดีต อาจจะเป็นอดีตที่ไม่ได้จบด้วยการเป็นแฟนกัน

แต่มันก็ทำให้ฉันเก็บมาคิดมากจนลามไปถึงจุดเริ่มต้นที่ฉันแสนจะภูมิใจนี้

มันทำให้ฉันคิดว่า จุดเริ่มต้นนี้มันผิดมหันต์

และไม่ควรจะเริ่มต้นมันเลยเสียด้วยซ้ำ

แต่ ณ วันนี้

เขาบอกฉันอยู่เสมอว่า

"ไม่ว่าจุดเริ่มต้นจะเป็นยังไง เขาเคยรักใครทุ่มเทให้ใคร

มันก็ไม่สำคัญเท่ากับวันนี้ที่เรารักกัน จุดเริ่มต้นมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

ไม่ว่าใครจะรักใครก่อน แต่วันนี้เราสองคนรักกันมากมันก็น่าจะลบล้างได้
เพราะความรู้สึกที่เขามีให้เรามันมากเกินกว่าที่จะไปนึกถึงจุดเริ่มต้นหรืออดีตที่ผ่านๆมา"

ฉันเป็นคนหนึ่งคน ที่ก็ไม่ได้มีอะไรดีไปมากกว่าคนอื่น

แต่ฉันก็มั่นใจว่าเมื่อฉันมอบความรักให้กับใคร

ก็ให้ได้มากไม่แพ้ใคร......

ทุกวันนี้ ชีวิตของฉันก็มีครอบครัวและเขา

ที่คอยอยู่เคียงข้างฉันตลอด

เขาเป็นคนใจเย็นมาก ส่วนฉันเป็นคนใจร้อน

"คนหนึ่งคนจะอยู่กับคนคนหนึ่งได้นานแค่ไหนกันนะ"

มันอาจเป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบหรือเป็นคำถามที่ไม่ควรจะถามเลยด้วยซ้ำ

เมื่อมีความรัก ก็ไม่ควรคาดหวังอะไรไปมากไปกว่าวันนี้ที่มี

ฉันเคยคิดคำถามนี้อยู่ในหัวเสมอและกลัวไปล่วงหน้า

สุดท้าย เราก็ไม่มีวันรู้อยู่ดี จนกว่าจะพอเจอวันนั้นด้วยตัวเอง

คนคนหนึ่ง....อาจเป็น"แค่"คนหนึ่งคนสำหรับอีกคนหนึ่ง

แต่"เขา"เป็นคนคนหนึ่ง...ที่เป็น"ตั้ง"คนหนึ่งคนของฉัน

http://www.youtube.com/watch?v=CPW4akrVByM

"ได้เกิดมาเจอเธอทั้งที...ไม่ว่ายังไงจะลองดีสักวัน

อยากรักก็ต้องเสี่ยง...ไม่อยากให้เธอเป็นเพียงภาพในความฝัน"

"ฉันไม่ได้ฝันอีกต่อไปแล้วนะ"