ฤดูที่แตกต่าง( 2 )

วันนี้รักธรรมชาติมาก อยากจะเล่าทุกฤดูชีวิต ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเหลือเกิน
แต่ไม่รู้จะถ่ายทอดออกมาได้หมดไหม


วันนี้....ตื่นตั้งแต่เช้า นานๆจะได้ตื่นเช้าแบบนี้ซะที
รู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก กับเสียงนาฬิกาปลุกที่เจื้อยแจ้วทุกๆเช้า
นาฬิกาปลุก ที่คาดว่าคงไม่ได้ทำเพราะหน้าที่
แล้ววันนี้ ก็ทำได้สำเร็จ ที่สามารถปลุกคนขี้เซาอย่างฉันได้
ฉันเรียกมันว่า "เจ้าดอกแก้ว"

ลุกจากที่นอน บิดขี้เกียจซัก 2-3 ที ก็เดินลงมาข้างล่าง
และเดินแวะไปดูต้นแก้วที่ได้มาจากคนที่เห็นคุณค่าและเข้าใจต้นไม้จริงๆมา
มันเริ่มมีใบเหลืองๆแล้ว ดอกแก้วที่ฉันรักนักรักหนา ก็เหี่ยวแห้ง
และร่วงหล่นตามใบของมันที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ
เป็นเพราะเราตื่นเที่ยงทุกวันนี่เอง ไม่ได้รดน้ำและดูแลเหมือนปากที่บอกว่ารักมันเลย
ก็วิ่งไปเอาน้ำมารดและเผื่อแผ่ถึงต้นข้างๆที่เรียงรายอยู่ก่อนแล้ว
จะได้ไม่น้อยใจกัน รู้สึกมีความสุขจัง
วันนี้ฉันได้ดูแลเธอแล้วนะ ...แก้วจ๋า



ฤดูร้อนของฉันวันนี้...

ตื่นเช้า ได้กินข้าวเช้า
ได้รดน้ำต้นไม้
ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา 3 พี่น้อง
กินอาหารครบ 3 มื้อ
ได้เห็นพ่อมีความสุข


ฤดูฝนที่ตกอย่างต่อเนื่องและยิ่งทวีความรุนแรงในวันนี้...


เรื่องแรก...

เสียใจกับการที่มีคนมาดูถูกและตัดสินในสิ่งที่เราตั้งและมุ่งหมายไว้
มันจำเป็นด้วยหรือที่เราจะต้องบอกทุกเรื่องว่ากำลังจะทำอะไร
มันผิดเสมอไปด้วยหรือที่คนอายุน้อยกว่าจะแสดงความคิดเห็นบ้าง
สิ่งเหล่านี้มันเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้คนเราพูดกันไม่ได้
หรือไม่สะดวกใจที่จะพูดกัน
การที่บั่นทอนความรู้สึกและความสามารถในสิ่งที่อยากจะทำ
ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่รู้จัก จะไม่รู้สึกอะไรเลย
คนเราก็มักจะมีเหตุผลและเป้าหมายเป็นของตัวเอง
เชื่อว่า ไม่มีใครสามารถรู้ความคิดใครได้หมดทุกอย่าง ขนาดถามจากปาก
บางที ยังไม่รู้อะไรเลย


เรื่องที่สอง...

แก้ไม่หายซักที กับการแคร์และใส่ใจ มัวคิดมากกับคนอื่นมากเกินไป
โดยเฉพาะเรื่อง"เพื่อน" อ่อนไหวมากจริงๆ ไม่ว่าจะช่วงอายุไหน
ก็มักจะเป็นแบบนี้

ตั้งแต่เล็กจนโต ก็มีเพื่อนมาตลอด มีเพื่อนทุกที่
ด้วยเป็นคนที่เข้ากับคนง่าย ยิ้มเก่ง คนก็อยากเข้าหา และก็เข้าหาคนง่าย
มันอาจจะดูขัดหูขัดตาไปบ้างในบางที ที่อาจจะดูสนิทสนมกับเพื่อนต่างเพศเยอะแยะมากมาย
แต่มันเป็นปกตินิสัย ไม่ได้เลือกว่าจะต้องต่างเพศ ก็เป็นแบบนี้กับทุกคนไม่ว่าจะใครก็ตาม
แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไม จะต้องไปเจาะจงกับตรงจุดๆนี้จุดเดียวด้วย

เป็นใครก็รู้สึกแย่ ที่ได้รับรู้ว่ามีคนพูดถึงตัวเองในด้านลบ
แล้วยิ่งรู้ว่าเป็นเพื่อนที่เราเคยรู้สึกดีด้วย มันก็ยิ่งเสียใจ
ทำให้ใจเต้นแรง สั่นไหวไปกับสิ่งที่มากระทบ รู้สึกได้ถึงความแรง
ตอนแรกรู้สึกชาๆ ไม่นานความเจ็บก็เข้ามาแทนที่เหมือนโดนมีดบาดลึกใหม่ๆ

อยากให้รู้ว่า คนทุกคนย่อมมีความคิดและเหตุผลเป็นของตัวเอง
ในเมื่อเรามาอยู่ในสังคมที่ใหญ่ขึ้นจากกรอบแคบๆในโรงเรียนและที่บ้านแล้ว
ก็ควรจะทำความเข้าใจคนอื่นให้มากขึ้น
"ทุกคนก็ไม่ต่างกัน แต่ก็ไม่ได้เหมือนกันทุกคน"
ฉะนั้น...สิ่งที่เราเห็น อาจไม่ใช่สิ่งที่เราคิด

จริงอยู่ ...สิ่งที่เราเห็นอาจทำให้เราไม่พอใจและรู้สึกไม่ชอบใจเพราะตัดสินและคิดไปแล้ว
ว่าต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน
-อยากให้ถามหรืออย่างน้อย ถ้ารู้สึกว่าเราแย่นะ ก็มาบอกกันก็ดี
พร้อมรับฟังและแก้ไขเสมอ เพราะมันอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด จริงๆแล้วอาจไม่มีอะไรผิดปกติก็ได้
เราเป็นคนเปิดเผย ไม่ใช่ผู้หญิงที่มานั่งไว้ท่าแต่ความจริงง่ายยิ่งกว่า
ทุกสิ่งที่ทำไป มันก็ออกมาจากความรู้สึก อาจจะดีบ้าง ไม่ดีบ้าง
ถูกใจและไม่ถูกใจใครบ้าง แต่อย่างน้อยเราก็ไม่เคยเสแสร้ง
ถ้าใครเล่นมา เราก็เล่นตอบ ใครรู้สึกดี เราก็รู้สึกดีตอบ มันแปลกตรงไหน


ทำไมเราต้องมานั่งอธิบาย ทำไมเราต้องมาแคร์กับคำพูดคนอื่น
-ก็เพราะคำพูดเหล่านี้มันหลุดออกมาจากปากเพื่อนเราไง อย่างน้อยก็เคยพูดคุยและรู้สึกดีต่อกัน
อาจจะไม่พอใจกับความเป็นปกติ ตัวของเรา แต่อย่างน้อย ก็ไมไ่ด้อยากให้มองเพื่อนคนนี้ไนแง่ลบ(มากๆ)แบบนั้น
ก็ไม่ได้อยากจะทำตัวดูดีหมดทุกเรื่อง แต่คิดว่า มันไม่ยุติธรรม
แต่ก็อย่างว่า จะถามหาอะไรกับความยุติธรรม โลกนี้ไม่มีอยู่แล้ว คำๆนี้

ก็คงจะโทษใครไม่ได้ว่าทำไมถึงพูดถึงเราแบบนั้น
คงต้องย้อนกลับมาดูตัวเองจริงๆ เราคงอัธยาศัยดีเกินไปจนน่าหมั่นไส้
หรือพวกเธออาจจะไปเห็นเหตุการณ์อะไรบางอย่างแล้วพากันเข้าใจผิด ใส่สี ใส่กลิ่นปรุงแต่งกันไป
หรือถ้าจะเอาง่ายๆ ก็คงเป็นเรื่องของเวรกรรม ที่เคยเบียดเบียนกันแต่ชาติก่อนๆ
เราจะไม่โกรธ หรือแค่นเคืองใครเลย ก็แค่อยากให้เข้าใจ(บ้าง)

หรือพวกเธอจะถามเราว่า มันก็เรื่องของเธอสิ มาบอกมาอธิบายทำไม ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว
จะเป็นยังไงก็เรื่องของเรา





ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า............





แล้วมึงมานินทากูทำไม????????? ถ้ามึงไม่คาใจและสนใจกู







ฤดูหนาววันนี้ก็คือ...

ขนาดคนที่บอกว่ารัก เขายังทำให้ฉันรู้สึกว่า
ฉันยืนโดดเดี่ยว ยืนหนาวคนเดียวบนโลกใบนี้
ไม่มีใครอยู่เคียงข้างกาย
ไม่มีใครเลย ก็คงได้แต่กอดตัวเอง

ให้ผ่านพ้นวันนี้ไป...............